Zaczynamy nowy projekt. Będzie on kontynuacją ubiegłorocznego projektu Let's go to a museum.

Muzea są jednym z najważniejszych pozaszkolnych środowisk edukacyjnych, w których nauczyciele mogą zintegrować wiele przedmiotów z planami edukacji muzealnej. Dzieci w wieku od 4 do 11 lat lubią zajęcia związane z przeszłością, kulturą i historią. Dzięki tym kreatywnym zajęciom mogą się efektywnie uczyć.

Cele :

Uświadomienie przepływu czasu.

Zrozumienie związku między przeszłością a przedmiotami w muzeach.

Zwiększenie kreatywności uczniów.

Zwiększenie poczucia własnej wartości i motywacji uczniów.

Poprawa umiejętności językowych.

Rozwijanie umiejętności pracy zespołowej.

Przedmiotem naszych odkryć będzie niematerialne dziedzictwo Polski i Turcji. Każdy partner przedstawi pozostałym dwa obiekty z krajowej listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Stworzymy wspólną prezentację, którą pokażemy całej szkole..Będziemy zwiedzać wirtualne muzea.

Logo Pojektu

Wyniki glosowania na logo projektu .

Which one is the best logo design?
1.
3 głosów (50.00%)
2.
0 głosów (0%)
3
0 głosów (0%)
4
1 głos (16.67%)
5
2 głosów (33.33%)
6
0 głosów (0%)
7
0 głosów (0%)
1)

2)

3)

4)

5)

6)

7
Szukamy informacji o dudach i dodajemy wpis do wspólnej prezentacji .
DUDY WIELKOPOLSKIE
https://view.genial.ly/5fd93a2541ce900d30a0d695/interactive-image-polish-bigpipe
SPOTKANIE ON LINE
Koncert na dudy i baglamę . Bierzemy udział w koncercie o line, podczas którego poznajemy dwa ciekawe instrumenty. Oprócz nas w spotkaniu wzięło udział prawie 100 innych osób. Dudy zaprezentował pan Mikołaj Woźniak .

Puzzle od nas dla kolegów

https://www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=0d8f3482825c

Szopka Krakowska

Wkrótce Boże Narodzenie. Na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO znajduje się polska tradycja bożonarodzeniowa- konkurs szopek krakowskich. Zwiedzamy Muzeum Krakowskie, oczywiście on line . Przygotowujemy prezentację dla kolegów .

Koledzy z Turcji przysłali nam wielki plakat z szopką do pokolorowania .

Przysłali nam także puzzle do ułożenia. Oczywiście z szopką.

https://www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=204e31a9d7ef

Tworzymy wspólny projekt szopki.

EBRU

Ebru to tradycyjna turecka sztuka zdobienia papieru poprzez przenoszenie na papier wzorów tworzonych przy pomocy farb rozprowadzanych pędzelkami i patyczkami na wodzie zagęszczonej tłustą substancją – „marmurkowanie”. Papier ozdobiony w technice ebru nazwany jest również papierem tureckim lub papierem marmurkowanym. Do tradycyjnych wzorów stosowanych w sztuce ebru zalicza się m.in. wzory roślinne i ornamentalne, motywy plecionkowe, meczety i półksiężyce.

Nazwa „ebru” pochodzi być może z języka perskiego „ebri” (pol. chmura) lub „ab-ru” (pol. powierzchnia wody). Najstarszy zachowany egzemplarz papieru ebru z okresu osmańskiego pochodzi z 1553 roku.

W 2014 roku ebru zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO

Tak przygotowany papier wykorzystujemy do stworzenia kart świątecznych i noworocznych . Tworzymy " małe muzeum ebru" .

https://padlet.com/letsgotoavirtualmuseum/i7ij4reynevpeftz

TURECKA KAWA

Kawka dla Babci? Najlepiej zaparzyć kawę po turecku. Kawa po turecku to wyjątkowy sposób przygotowywania kawy, który pochodzi jeszcze z XVI wieku

W 2013 roku tradycja parzenia i picia kawy w Turcji została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Do przygotowania kawy potrzebne jest:

Tygielek
Młynek do kawy
Przefiltrowana woda
Kawa ziarnista
Cukier
Opcjonalnie – kardamon, cynamon

Zmielić kawę – powinna być zmielona bardzo drobno, przypominając wręcz pył. Poprawne zmielenie kawy jest kluczowym elementem przygotowania kawy po turecku.
Wypełnić tygielek zimną wodą, najlepiej odmierzyć ją za pomocą “demitasse” – to mały kubek używany do podawania tureckiej kawy lub espresso. Demitasse zazwyczaj ma około 60-90 ml pojemności. Na każdą filiżankę wody dodać jedną czubatą łyżeczkę świeżo zmielonej kawy.
Cukier jest bardzo istotnym dodatkiem do tej kawy. Zazwyczaj dodaje się jedną łyżeczkę cukru na każde dwie łyżeczki kawy. Wymieszać dokładnie całość, doprowadzając do całkowitego rozpuszczenia cukru.
Kiedy cukier się rozpuści, zacząć podgrzewać tygielek na średnim ogniu. Zbyt wysoka temperatura może popsuć smak przygotowywanej kawy. Pamiętać, by nie mieszać w trakcie kawy.
Jak tylko kawa zacznie się gotować, na powierzchni napoju pojawi się pianka. Zanim piana wyleci z tygielka, usunąć tygielek z ognia i odstawić na chwilę do ostygnięcia.
Ponownie podgrzać napar, doprowadzając do kolejnego podniesienia się piany. Podobnie jak w poprzednim kroku, szybko usunąć urządzenie z ognia jak tylko piana dojdzie do krawędzi tygielka.
Przy trzecim wrzeniu kawy można zakończyć cały proces parzenia. Pamiętać aby nie mieszać naparu przelewając kawę do filiżanek.
Naprzemiennie nalewać kawę do każdej z filiżanek po 15 ml, aż do ostatniej porcji. Nie mieszać kawy w tygielku, bo fusy osadzone na dnie, dostaną się do filiżanek.

Dowiedzieliśmy sie skąd pochodzi kawa i jak się ją hoduje.

Dzieci nie piją kawy. My jej użyliśmy do malowania .

Wykorzystaliśmy zdjęcie z naszego spotkania z kawą i stworzyliśmy dla kolegów puzzle. https://www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=0123b5afaf06

Tradycyjna sztuka wyrobu ceramiki çini

Wpis na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości w 2016 r.

Tureckie płytki i naczynia ceramiczne çini są wykonywane ręcznie, tradycyjnymi metodami. Ozdabia się je kolorowymi motywami roślinnymi, zwierzęcymi i wzorami geometrycznymi. . Produkcja ceramiki çini składa się z szeregu czynności. Najpierw formuje się naczynia w glinie i zdobi liniami, a następnie suszy i wypala w specjalnych piecach. Każdy z regionów kraju ma własne zwyczaje i wierzenia. Związane z nimi wzory są przenoszone na powierzchnię naczynia za pomocą kartki papieru i pyłu węglowego. Zewnętrzne kontury wzoru są wykonywane ręcznie. Powierzchnię maluje się różnymi kolorami. Na koniec ceramika jest glazurowana i ponownie wypalana. W warsztacie zajmującym się wyrobem ceramiki çini pracują rzemieślnicy, kierownicy i praktykanci. Każdemu z nich przypisane są konkretne zadania, związane z formowaniem, projektowaniem, barwieniem, polerowaniem, glazurowaniem bądź wypalaniem ceramiki. Rzemieślnicy pracujący przy çini uważają, że dzięki wykonywanym zajęciom mogą wyrazić siebie, rozwijać się, a nawet odnaleźć spokój ducha.

Postanawiamy zrobić prezent dla Dziadka - " turecki " talerzyk ozdobiony prawie jak techniką cini .

Najpierw oglądamy film, jak powstaję wzór.

A potem próbujemy sami

Wspólnie z kolegami z Turcji zwiedzamy on line Muzeum ceramiki cini .

Przygotowujemy wspólne puzzle- projkt cini . Każdy zespół kolorouje fragnent obrazka.

A tak wygladaja nasze puzzle:

https://www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=11947ead03b3

Ceremonia Mewlewi Sema

(Taniec Derwiszów)

Mewlewici to ascetyczne bractwo sufickie założone w 1273 roku w miejscowości Konya, skąd stopniowo jego wpływy rozprzestrzeniły się na całe Imperium Otomańskie. Obecnie mewlewitów spotkać można w wielu tureckich społecznościach zamieszkujących różne regiony świata, ale najbardziej znane ośrodki ich aktywności to Konya i Stambuł. Mewlewitów kojarzy się głównie z wirującym tańcem, który tradycyjnie poprzedza kilkugodzinny post. Tancerz rozpoczyna od krótkich obrotów na lewej stopie, prawej używając do kierowania ciałem, obracającym się wokół lewej stopy. Podczas tańca ciało musi być giętkie, a oczy otwarte, jednak wzrok nie powinien skupiać się na żadnym obrazie: dzięki temu otaczające przedmioty stopniowo stają się oraz bardziej zamazane i płynne. Tańcowi, zwanemu Sema, towarzyszy specjalna muzyka zwana ay-n.

Zwiedzamy Muzeum Konya , oczywiście on line.

A potem próbujemy wirować jak oni.

Teatr cieni Karagöz

Wpis na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości w 2009 r.

Karagöz to forma tradycyjnego tureckiego teatru cieni, w którym wykorzystuje się wykonane ze skóry wielbłądziej lub wołowej lalki zwane tasvirs. Są one w kształcie postaci ludzkich lub przedmiotów, a ich cień odbija się od źródła światła na rozpiętym z przodu płóciennym ekranie. Przedstawienie rozpoczyna pojawienie się pierwszej postaci, która wprowadza widzów w temat, po czym znika ze światła przy dźwiękach przenikliwego gwizdu, ustępując głównemu przedstawieniu, które może obejmować śpiew, muzykę wykonywaną na tamburynie, recytację wierszy, mitów, językowe łamańce i szarady. Komiczne opowieści prezentują głównie postaci murarza Karagöz i kowala Hacvat, także inne postaci, jak kabaretowa śpiewaczka o imieniu Kantocu czy iluzjonista Hokkabaz. Teatr jest obsługiwany przez jednego mistrza (Hayali), który poruszając figurkami, użycza im głosu. Towarzyszyć mu mogą jeden lub kilku asystentów, którzy w ten sposób uczą się trudnej sztuki animacji lalkami (tasvirs) oraz akompaniują mu muzycznie. Kiedyś przedstawienia prezentowane były głównie w kawiarniach i na placach, szczególnie podczas Ramadanu

Koledzy przygotowali dla nas zakodowany obrazek a my go odkodowaliiśmy.